"Τζόγος, ή ρεαλισμός στην Πορτογαλία;" σημείωνε η στήλη πριν από την εκτός έδρας δοκιμασία με την Μπενφίκα και στη Λισαβόνα είδαμε τον πιο ρεαλιστή Ολυμπιακό επί εποχής Μίτσελ. Μία ομάδα που ήξερε τί ζητούσε στον αγωνιστικό χώρο και πώς να το πάρει. Και ότι υπάρχει στενοχώρια στο ερυθρόλευκο στρατόπεδο για το γεγονός πως χάθηκε η νίκη στο 83ο λεπτό, στην έδρα της περυσινής φιναλίστ του Europa League, σημαίνει πως η ομάδα έχει ανέβει επίπεδο στο διεθνές στερέωμα. Ένα άουτ έγινε... κόρνερ, ο Ρομπέρτο έκανε άστοχη έξοδο (δικαιούται κι αυτός μία κακή στιγμή, αν και πρέπει να βελτιώσει τις εξόδους του), ο Σιόβας περίμενε ότι θα καθαρίσει τη φάση ο Ισπανός τερματοφύλακας, για αυτό και έδειξε να αιφνιδιάζεται (δεν επιχείρησε καν άλμα), και ο Λουϊζάο έκανε τη ζημιά στο δεύτερο δοκάρι, με τον Καρντόσο να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Έτσι, οι "αετοί" ισοφάρισαν το γκολ του Αλεχάντρο Ντομίνγκες από το 29' μετά την εκπληκτική ασίστ του Κώστα Μήτρογλου με το τακουνάκι.
Ο Ολυμπιακός ήταν έξοχος στο πρώτο ημίχρονο και θα μπορούσε σε αυτό το διάστημα να έχει πετύχει ένα ακόμα γκολ. Το ρίσκο Ντομίνγκες βγήκε, ο Φουστέρ ήταν... παντού, Μανωλάς και Μανιάτης ήταν απροσπέλαστοι. Η ομάδα είχε πολλούς διακριθέντες κι αν το τερέν δεν μεταβαλλόταν σε βούρκο στο δεύτερο μέρος, θα μπορούσε να κυνηγήσει με περισσότερες αξιώσεις ένα δεύτερο γκολ, εκμεταλλευόμενη κάποια αντεπίθεση. Στο 58', όμως, η μπάλα κόλλησε στο χορτάρι, στο τετ α τετ του Φουστέρ. Μία φάση που υπό κανονικές συνθήκες αγώνα, θα κατέληγε κατά 90% σε γκολ.
Αν κρίνω από μηνύματα στο site, αλλά και στο facebook του RedPlanet.gr, περιμένετε με αγωνία αυτές τις γραμμές λόγω Μίτσελ. Για όλους όσοι, όμως, αναρωτήθηκαν "πού εξαφανίστηκε ο Γκαραγκάνης;", λες και θέλω το κακό της ομάδας (αν είναι ποτέ δυνατόν), και ανησύχησαν για το αν θα γράψω, ή όχι (σε λίγο θα με πιάσει νευρικό γέλιο), η καλύτερη απάντηση είναι εδώ, στο Sport24.gr. Σχόλιο και ανάλυση του ματς, πρωί-πρωί, οπότε δεν... εξαφανίστηκα.
Ο Ολυμπιακός έχασε από την Παρί Σεν-Ζερμέν με το βαρύ 4-1 στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" στην πρεμιέρα της φάσης των ομίλων του Champions League. Ούτε ο Σάμαρης, που βρέθηκε στις επίμαχες φάσεις των γκολ της Πρωταθλήτριας Γαλλίας στο δεύτερο ημίχρονο, ούτε κανένας άλλος. Η ομάδα, στην οποία περιλαμβάνεται και ο προπονητής, νίκησε την Άντερλεχτ με 3-0 στο Βέλγιο τη 2η αγωνιστική, όχι ο Μήτρογλου, που πέτυχε και τα τρία γκολ της ερυθρόλευκης επιτυχίες, ούτε ο Ρομπέρτο, ο οποίος έπιασε πέναλτι και κράτησε το μηδέν σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Ο Ολυμπιακός και ο Μίτσελ στάθηκαν στο ύψος τους στην ισοπαλία 1-1 με την Μπενφίκα στην Πορτογαλία. Πολλά συγχαρητήρια σε παίκτες και προπονητή. Ο Ολυμπιακός κερδίζει όταν κερδίζει, ο Ολυμπιακός ηττάται όταν ηττάται. Μία είναι η ομάδα, ένα το σύνολο, και δόξα τον Θεό ο Ολυμπιακός είναι μία ενωμένη οικογένεια. Χαρείτε για τον Ολυμπιακό, την πρόοδο της ομάδας και την προσωπικότητα που έχει χτίσει στην Ευρώπη από το 2007 μέχρι σήμερα, και όχι για τον Μίτσελ, τον Μήτρογλου, τον Βαλβέρδε. Όλοι τη φανέλα του Ολυμπιακού υπερασπίζονται.
Για πρώτη φορά επί εποχής Μίτσελ, ο Ολυμπιακός είχε ταυτότητα στο παιχνίδι του. Έβλεπες έντεκα πολεμιστές σε ένα λασπωμένο και βαρύ τερέν να ξέρουν πού πρέπει να βρίσκονται πάνω στο χορτάρι και να τα δίνουν όλα. Με συνοχή σε όλες τις γραμμές. Έβλεπες μία ομάδα να υπερτερεί ενός φημισμένου αντιπάλου, χωρίς να κλειστεί στην άμυνα, αλλά παίζοντας το ποδόσφαιρό της. Έβλεπες έναν προπονητή να δίνει ρεσιτάλ μέσα στη βροχή. Να παθιάζεται, να τρέχει να πανηγυρίζει, φωνάζοντας γκολ, να τα χώνει στον δεύτερο βοηθό διαιτητή για το γκολ του Μήτρογλου, που σωστά δεν μέτρησε. Να κάνει έξυπνες αλλαγές, να διαχειρίζεται σωστά το παιχνίδι και την ομάδα του. Μου άρεσε ο προπονητής Μίτσελ στη Λισαβόνα γιατί για πρώτη φορά είχε όλο το πακέτο που χρειάζεται η θέση. Ήταν καθοδηγητής, εμψυχωτής, και καθοριστικός στην τακτική προσέγγιση του ματς. Προετοίμασε άψογα την ομάδα, πνευματικά και αγωνιστικά. Μακάρι να συνεχίσει έτσι. Έπρεπε, όμως, να περάσουν 29 ολόκληρα επίσημα ματς από τον περασμένο Φλεβάρη μέχρι σήμερα για να δούμε επιτέλους κάτι στον τομέα της τακτικής από τον Μίτσελ. Ας είναι...
Είναι λυπηρό και δεν το κρύβω να περιμένουν ορισμένοι μία ισοπαλία, ή νίκη του Ολυμπιακού για να την... πουν στον κάθε Γκαραγκάνη και να δείξουν ξαφνικά την πίστη τους στον προπονητή Μίτσελ, μόνο και μόνο για να έρθουν σε αντιπαράθεση μαζί σου. Αν εσείς είχατε πειστεί από τις προπονητικές δυνατότητες του Ισπανού εδώ και 8,5 μήνες, εγώ πηγαίνω πάσο. Επειδή, όμως, εγώ δεν είχα πειστεί για το αν μπορεί να δώσει ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία στον Ολυμπιακό (οι αμφιβολίες μου εξακολουθούν να υφίστανται), έγραφα πάντα καλοπροαίρετα και με επιχειρήματα την άποψή μου. Και τώρα που έγινε η αρχή, οι απαιτήσεις παραμένουν και αυξάνονται. Υπάρχουν ακόμα τρία δύσκολα παιχνίδια στον 3ο όμιλο του Champions League και τίποτα δεν έχει ακόμα εξασφαλιστεί μαθηματικά. Και στην τελική, δεν ήμουν ο μόνος που αμφισβήτησε τον Μίτσελ. Εδώ και μέσα στην ομάδα υπήρχε σαφέστατη αμφισβήτηση το προηγούμενο διάστημα προς το πρόσωπό του. Και είναι μαγκιά του Ισπανού, που κατάφερε να γυρίσει μία εις βάρος του κατάσταση, που εν πολλοίς έδειχνε χαμένη μάχη, με τον Μπερτ φαν Μάρβαϊκ να είναι ο βασικός υποψήφιος στα τέλη Αυγούστου για τη διάδοχη κατάσταση. Καλά να είμαστε και θα είμαι ο πρώτος που θα βγάλει το καπέλο στον Μίτσελ στο τέλος της σεζόν. Δηλαδή, αν κερδίζαμε την Μπενφίκα στη Λισαβόνα, με τον Μίτσελ στον πάγκο, θα διαλυόταν το σύμπαν;
Όποιος θέλει να διαβάσει σχόλιο και ανάλυση για το παιχνίδι στην έδρα της Μπενφίκα, πατάει εδώ. Συγγνώμη για το απολογητικό ύφος του κείμενου. Δεν έχω την ανάγκη να απολογηθώ για κάτι, απλά έκρινα πως πρέπει να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα. Και επειδή είμαι άνθρωπος, που λειτουργεί καθαρά με το συναίσθημα σε ό,τι κι αν κάνει στη ζωή του, και δεν έχω κρυφτεί ποτέ από οτιδήποτε, δεν έχω να γράψω κάτι άλλο σήμερα... Γεια σας.
Ο Ολυμπιακός ήταν έξοχος στο πρώτο ημίχρονο και θα μπορούσε σε αυτό το διάστημα να έχει πετύχει ένα ακόμα γκολ. Το ρίσκο Ντομίνγκες βγήκε, ο Φουστέρ ήταν... παντού, Μανωλάς και Μανιάτης ήταν απροσπέλαστοι. Η ομάδα είχε πολλούς διακριθέντες κι αν το τερέν δεν μεταβαλλόταν σε βούρκο στο δεύτερο μέρος, θα μπορούσε να κυνηγήσει με περισσότερες αξιώσεις ένα δεύτερο γκολ, εκμεταλλευόμενη κάποια αντεπίθεση. Στο 58', όμως, η μπάλα κόλλησε στο χορτάρι, στο τετ α τετ του Φουστέρ. Μία φάση που υπό κανονικές συνθήκες αγώνα, θα κατέληγε κατά 90% σε γκολ.
Αν κρίνω από μηνύματα στο site, αλλά και στο facebook του RedPlanet.gr, περιμένετε με αγωνία αυτές τις γραμμές λόγω Μίτσελ. Για όλους όσοι, όμως, αναρωτήθηκαν "πού εξαφανίστηκε ο Γκαραγκάνης;", λες και θέλω το κακό της ομάδας (αν είναι ποτέ δυνατόν), και ανησύχησαν για το αν θα γράψω, ή όχι (σε λίγο θα με πιάσει νευρικό γέλιο), η καλύτερη απάντηση είναι εδώ, στο Sport24.gr. Σχόλιο και ανάλυση του ματς, πρωί-πρωί, οπότε δεν... εξαφανίστηκα.
Ο Ολυμπιακός έχασε από την Παρί Σεν-Ζερμέν με το βαρύ 4-1 στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" στην πρεμιέρα της φάσης των ομίλων του Champions League. Ούτε ο Σάμαρης, που βρέθηκε στις επίμαχες φάσεις των γκολ της Πρωταθλήτριας Γαλλίας στο δεύτερο ημίχρονο, ούτε κανένας άλλος. Η ομάδα, στην οποία περιλαμβάνεται και ο προπονητής, νίκησε την Άντερλεχτ με 3-0 στο Βέλγιο τη 2η αγωνιστική, όχι ο Μήτρογλου, που πέτυχε και τα τρία γκολ της ερυθρόλευκης επιτυχίες, ούτε ο Ρομπέρτο, ο οποίος έπιασε πέναλτι και κράτησε το μηδέν σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Ο Ολυμπιακός και ο Μίτσελ στάθηκαν στο ύψος τους στην ισοπαλία 1-1 με την Μπενφίκα στην Πορτογαλία. Πολλά συγχαρητήρια σε παίκτες και προπονητή. Ο Ολυμπιακός κερδίζει όταν κερδίζει, ο Ολυμπιακός ηττάται όταν ηττάται. Μία είναι η ομάδα, ένα το σύνολο, και δόξα τον Θεό ο Ολυμπιακός είναι μία ενωμένη οικογένεια. Χαρείτε για τον Ολυμπιακό, την πρόοδο της ομάδας και την προσωπικότητα που έχει χτίσει στην Ευρώπη από το 2007 μέχρι σήμερα, και όχι για τον Μίτσελ, τον Μήτρογλου, τον Βαλβέρδε. Όλοι τη φανέλα του Ολυμπιακού υπερασπίζονται.
Για πρώτη φορά επί εποχής Μίτσελ, ο Ολυμπιακός είχε ταυτότητα στο παιχνίδι του. Έβλεπες έντεκα πολεμιστές σε ένα λασπωμένο και βαρύ τερέν να ξέρουν πού πρέπει να βρίσκονται πάνω στο χορτάρι και να τα δίνουν όλα. Με συνοχή σε όλες τις γραμμές. Έβλεπες μία ομάδα να υπερτερεί ενός φημισμένου αντιπάλου, χωρίς να κλειστεί στην άμυνα, αλλά παίζοντας το ποδόσφαιρό της. Έβλεπες έναν προπονητή να δίνει ρεσιτάλ μέσα στη βροχή. Να παθιάζεται, να τρέχει να πανηγυρίζει, φωνάζοντας γκολ, να τα χώνει στον δεύτερο βοηθό διαιτητή για το γκολ του Μήτρογλου, που σωστά δεν μέτρησε. Να κάνει έξυπνες αλλαγές, να διαχειρίζεται σωστά το παιχνίδι και την ομάδα του. Μου άρεσε ο προπονητής Μίτσελ στη Λισαβόνα γιατί για πρώτη φορά είχε όλο το πακέτο που χρειάζεται η θέση. Ήταν καθοδηγητής, εμψυχωτής, και καθοριστικός στην τακτική προσέγγιση του ματς. Προετοίμασε άψογα την ομάδα, πνευματικά και αγωνιστικά. Μακάρι να συνεχίσει έτσι. Έπρεπε, όμως, να περάσουν 29 ολόκληρα επίσημα ματς από τον περασμένο Φλεβάρη μέχρι σήμερα για να δούμε επιτέλους κάτι στον τομέα της τακτικής από τον Μίτσελ. Ας είναι...
Είναι λυπηρό και δεν το κρύβω να περιμένουν ορισμένοι μία ισοπαλία, ή νίκη του Ολυμπιακού για να την... πουν στον κάθε Γκαραγκάνη και να δείξουν ξαφνικά την πίστη τους στον προπονητή Μίτσελ, μόνο και μόνο για να έρθουν σε αντιπαράθεση μαζί σου. Αν εσείς είχατε πειστεί από τις προπονητικές δυνατότητες του Ισπανού εδώ και 8,5 μήνες, εγώ πηγαίνω πάσο. Επειδή, όμως, εγώ δεν είχα πειστεί για το αν μπορεί να δώσει ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία στον Ολυμπιακό (οι αμφιβολίες μου εξακολουθούν να υφίστανται), έγραφα πάντα καλοπροαίρετα και με επιχειρήματα την άποψή μου. Και τώρα που έγινε η αρχή, οι απαιτήσεις παραμένουν και αυξάνονται. Υπάρχουν ακόμα τρία δύσκολα παιχνίδια στον 3ο όμιλο του Champions League και τίποτα δεν έχει ακόμα εξασφαλιστεί μαθηματικά. Και στην τελική, δεν ήμουν ο μόνος που αμφισβήτησε τον Μίτσελ. Εδώ και μέσα στην ομάδα υπήρχε σαφέστατη αμφισβήτηση το προηγούμενο διάστημα προς το πρόσωπό του. Και είναι μαγκιά του Ισπανού, που κατάφερε να γυρίσει μία εις βάρος του κατάσταση, που εν πολλοίς έδειχνε χαμένη μάχη, με τον Μπερτ φαν Μάρβαϊκ να είναι ο βασικός υποψήφιος στα τέλη Αυγούστου για τη διάδοχη κατάσταση. Καλά να είμαστε και θα είμαι ο πρώτος που θα βγάλει το καπέλο στον Μίτσελ στο τέλος της σεζόν. Δηλαδή, αν κερδίζαμε την Μπενφίκα στη Λισαβόνα, με τον Μίτσελ στον πάγκο, θα διαλυόταν το σύμπαν;
Όποιος θέλει να διαβάσει σχόλιο και ανάλυση για το παιχνίδι στην έδρα της Μπενφίκα, πατάει εδώ. Συγγνώμη για το απολογητικό ύφος του κείμενου. Δεν έχω την ανάγκη να απολογηθώ για κάτι, απλά έκρινα πως πρέπει να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα. Και επειδή είμαι άνθρωπος, που λειτουργεί καθαρά με το συναίσθημα σε ό,τι κι αν κάνει στη ζωή του, και δεν έχω κρυφτεί ποτέ από οτιδήποτε, δεν έχω να γράψω κάτι άλλο σήμερα... Γεια σας.
Πηγή: www.redplanet.gr
0 comments:
Post a Comment